Vele jaren geleden bracht de onderkoning van Napels, de hertog van Assuna, een bezoek aan Barcelona. In de haven lag een galeischip met gevangenen aan de riemen. De hertog ging aan boord en liet elke gevangene bij zich komen. Hij vroeg wat hen daar had gebracht en luisterde naar hun verhalen.
De eerste man zei dat hij daar zat omdat een rechter een steekpenning had aangenomen en hem onterecht had veroordeeld. De volgende man vertelde dat zijn vijanden getuigen hadden betaald om tegen hem te liegen. Een ander zei dat hij verraden was door een vriend die zelf was ontsnapt. Zo ging het door. Iedereen had een reden waarom het hem was overkomen.
Tot de hertog bij een man kwam die zei: “Mijn heer, ik ben hier omdat ik het verdien om er te zijn. Ik wilde geld en heb een beurs gestolen. Dit is het gevolg.”
De hertog stond even stil, keek naar de kapitein en zei: “Hier zitten mannen die allemaal onschuldig zeggen te zijn, en één man die verantwoordelijkheid neemt. Laten we hem vrijlaten.”
Of dit verhaal nu letterlijk zo gebeurd is of niet, de boodschap is helder.
We maken allemaal fouten. Dat hoort bij het leven en zeker bij ondernemen. Alleen wat er daarna gebeurt, maakt het verschil.
Veel mensen blijven verklaren waarom iets is gegaan zoals het is gegaan. Ze wijzen naar omstandigheden, naar andere mensen, naar timing. Dat voelt logisch, en tegelijk houdt het iets in stand.
Zolang je blijft uitleggen waarom het zo is gegaan, verandert er weinig.
Er kwam een punt waarop ik zag dat blijven kijken naar omstandigheden niets veranderde.
Pas toen ik verantwoordelijkheid nam voor mijn eigen patronen, begon er iets te verschuiven.
Want daar ligt invloed.
Niet over alles wat er gebeurt, wel over hoe je denkt, hoe je reageert en wat je vervolgens doet. In de praktijk betekent dat dat je stopt met jezelf te verontschuldigen en gaat kijken wat je wél kunt veranderen.
Dat is geen grote stap. Het is een verschuiving.
Van uitleg naar eigenaarschap.
Van blijven hangen naar bewegen.
Kijk eens terug op je eigen keuzes. Niet om ze zwaar te maken, maar om ervan te leren. Zie waar je bent gegroeid. Zie waar je misschien bent blijven hangen.
En kijk dan opnieuw, met iets meer afstand.
Wat als je jezelf daar iets milder in bekijkt?
Wat als je accepteert dat je fouten maakt, en dat je daar ook weer uit kunt bewegen?
Op dat moment ontstaat er iets anders.
Geen perfect leven, geen plotselinge ommekeer, wel meer rust en richting. Je merkt dat je minder vast blijft zitten in hetzelfde patroon en makkelijker keuzes maakt die beter bij je passen.
Het begint met verantwoordelijkheid nemen. Voor wat er is geweest, voor wat er nu speelt en voor wat je vanaf hier gaat doen.
Daar ligt je ruimte. Daar begint beweging.