Probeer je weleens iedereen tevreden te houden? Rekening te houden met wat anderen vinden, zodat je geen weerstand oproept?
Dat lijkt logisch.
Alleen in de praktijk werkt het anders.
Wat je ook doet, er zal altijd iemand zijn die het anders ziet. Als je veel geeft, vindt iemand dat overdreven. Als je terughoudend bent, vindt iemand dat te weinig. Kies je een bepaalde richting, dan zal iemand zich afvragen waarom je niet iets anders doet.
Oordeel is onvermijdelijk.
In werk zie je dit direct. Elke beslissing levert verschillende reacties op. Wat voor de één een goede keuze is, is voor de ander precies het tegenovergestelde.
Daar kun je weinig aan veranderen.
De vraag is dus niet hoe je iedereen tevreden houdt.
De vraag is hoe jij je keuzes maakt.
Baseer je die op wat anderen verwachten, of op wat voor jou klopt?
Dat betekent niet dat je geen rekening houdt met anderen. Het betekent dat je niet alles laat bepalen door hun mening.
Het helpt om open te blijven staan voor feedback, zonder dat je jezelf steeds aanpast om goedkeuring te krijgen.
Zoals Montaigne het zei: je hebt sterke oren nodig om jezelf beoordeeld te horen.
Kritiek hoort erbij.
Hoe duidelijker je kiest, hoe duidelijker de reacties worden.
En precies daar zit de ruimte.
Als je probeert alles voor iedereen te zijn, raak je jezelf kwijt. Wanneer je kiest vanuit je eigen richting, ontstaat er meer consistentie in wat je doet.
Niet iedereen zal het ermee eens zijn.
En dat hoeft ook niet.
Het gaat erom dat jij weet waarom je doet wat je doet, en dat je daar achter kunt blijven staan.
Daarmee wordt het eenvoudiger om met reacties van anderen om te gaan, zonder dat je steeds van koers verandert.